De geschiedenis van Rhijnhof

De begraafplaats "Rhijnhof" dankt zijn naam aan een groot landgoed Rhijnhof, gelegen aan de rivier de Oude Rijn. Sinds 1715 was Rhijnhof een buitenverblijf, een statige woning op het platteland omgeven door parkachtige tuinen, het tweede huis voor rijke burgers in de 18e en 19e eeuw. Ze woonden van september tot april in de stad, waar dan van alles te beleven viel, en in de zomer trokken zij zich terug op het platteland op het "buiten". 

In 1908 kocht de Hervormde Gemeente van Leiden het landgoed van de laatste eigenaresse G.A.J. Werndly. Door de enorme groei van de Leidse bevolking was er niet meer genoeg ruimte om te begraven in de stad en de Hervormde Gemeente van Leiden richtte het landgoed in als begraafplaats.

Op 24 mei 1910 vond de eerste begrafenis plaats. De belangstelling was enorm. Dat was begrijpelijk volgens het Leidsch Dagblad: "Tot die groote belangstelling werkten nog andere omstandigheden mee dan het feit alleen, dat deze doode de eerste was die deze aarde tot doodenakker wijdde". Het ging om de begrafenis van een 21-jarige militair Frederik Sehr die bij de Doelenkazerne met een foeragewagen in de gracht was gevallen, toen zijn paarden op hol sloegen. Hoewel omstanders hem en zijn paarden onmiddellijk uit het water konden redden, had de soldaat veel vocht binnen gekregen. Op 21 mei stierf hij aan de gevolgen van tyfus. Het Leidsch Dagblad concludeerde dat het grachtenwater " in de hoogste mate vergiftigende bestanddelen scheen te bevatten". Deze bizarre doodsoorzaak wekte zoveel medeleven op, dat men massaal naar de opening van de begraafplaats kwam. 

In 1991 opende de Stichting Crematorium Leiden het crematorium en tegelijkertijd werd de hoofdingang van de Rhijnhofweg verplaatst naar de Laan te Rhijnhof.